[/COLOR]



Bir
romanda, konuya hangi açıdan bakıldığı, okurun belki de ilk dikkatini
çeken şeydir. Anlatıcının kim olduğu ya da anlatılanın kimin öyküsü
olduğundan çok, asıl ilgiyi çeken şey, ahlaksal ve estetik merceğin
nereden ayarlandığıdır.

Bu hafta okuduğum Elif Şafak'ın Baba ve
*** romanında da, kitabın daha ilk sayfalarında yazarın çifte mercekten
bakarak öyküye yaklaştığı dikkatimi çekti. Şafak romanı, farklı
açılardan bakan, iki mercek üzerinde bir dengeye oturtmuştu. Kurgunun
yapısı her iki merceğin aynı mesafeden ayarlandığı izlenimini
veriyordu; ayrıca bu ikili iskelet, romandaki siyasi dengeyi bulmaya
yarıyordu.
Merceklerinden biri, çoğunluğu kadınlardan oluşan,
İstanbullu bir ailenin üzerinde, diğeri ise San Fransisco ve Arizona'da
yaşayan, Türkiye'den Amerika'ya göçmüş Ermeni ailenin üzerindeydi ama
özellikle her iki ailenin son kuşak temsilcileri olan Armanuş ve Asya
adlı iki genç kıza odaklanmıştı. Tüm öykü iki koldan, birinden diğerine
geçerek, iki kızın aile geçmişlerinden başlayarak bugünlerine
getiriyordu.
(Asuman Kafaoğlu - Cumhuriyet Kitap)

Baba ve
***, İstanbul-San Francisco hattında gidip geliyor: Müslüman-Türk
Kazancı ailesiyle Ermeni asıllı Amerikalı Çakmakçıyanların 90 yıla
yayılan öyküleri iç içe. Kederli bir geçmişi tamamen unutmak mı daha
doğru, geçmiş bilincini beraberinde taşımak mı? Diğer yandan bir
kadınlar romanı Baba ve ***: Erkeklerin apansız ve açıklamasız
ölüverdiği, geriye hep kadınların kaldığı bir sülaleden dört kuşak
kadının hikâyesi. Anneannelerin, ciciannelerin, teyzelerin
hafızalarıyla can bulan bu romanı severek okuyacaksınız.
(Tanıtım Metni)


LİNK:

Linklerin Görülmesine İzin Verilmiyor
Linki Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap

alıntı.